هنوز صدای نفس های شیطان را میشنوم.هنوز بوی شیطان در فضای پیرامونم به مشام می رسد و کاملا سایه اش را که در گوشه کنار پنهان شده تا از غفلتم سواستفاده کند و از روزنه های تکبر و خودپسندی و غرور و جاه طلبی و آنچه که مربوط به گذشته ام است و در تسخیر و تسلطش بود، وهرد متن زندگی و افکار و رفتار و نیاتم شود....

امروز برای خدا گریستم.دردهایم را فراموش کردم تا دردهایش را ببینم و درک کنم.تنهایی اش راغصه هایش رابزرگی اش رامظلومیتش راکرم و بخشش اش راو دیدم..چققققدر تنها بودچققققدر بزرگو چقققدر غمگیندلم سوخت و گریستم.او سکوت کرد.حق داشت.پیش چون منیکوچکی مخلوق، نشاید گفتن، نالیدن و گریستن.فهمیدم.بزرگی اش را و کوچ...

چه سخخخخخخخت فهمیدم و باورم شد که باید:پرواز را به خاطر سپردپرنده مردنیست..آری، درس اصلی همانا، پرواز است.و پرنده، هر چقدر متعالی، تنها یک نسخه و نمود از درس پرواز است و گویای یک شیوه از پریدن.نسخه ای برای مثال و ناامید نشدن.نسخه ای از یادگیری.نسخه ای برای فعل پرواز.دل سپردن به پرنده، ستم به پرواز ا